یکی بود یکی نبود

لعنت به چشم هاشان

                       شوربود

چشممان کردند

طوری که دیگر نه شکستن تخم مرغ و

                                   نه دود کرن اسفند

                                         هیچکدام افاقه نکرد؛

ولی من که چشم هایم شور نبود،

                            من که چشمتان نکردم.

منی که موقع رفتنت پشت سرت آب هم نریختم -دریغ از دو قطره اشک-نکند که دلت بلرزد و بخواهی برگردی.

                می دانی،تازه فهمیدم گلم

         که اشکال نه از شوری چشم های آنها بود ونه از چشمهای من

مشکل از هوسی بود که در چشم های تو خانه کرده بود.

                                                    ( سارا)

خدایا بعضی موقع ها به یه جایی میرسم که دلم می خواد انقدر بهت غربزنم،از این دنیایی که ساختی بگم،از این مخلوقایی که هیچ بویی از مهربونی نبردن؛نمی خوام  مثل همه بگم وای چرا منو آفریدی ،نه؛من دوس دارم این دنیارو،فقط میخوام بگم خیلی سیاست داری خدا جونم یه موقع که آدم داره از این زندگی حالش بهم میخوره ،یهو یه کاری میکنی که نه تنها امیدوار میشه که تازه بیشترم این زندگیو دو دستی می چسبه

میگن عرض عمرمهمتر از طول عمر؛اما گاهی طول عمر به آدم این مهلتو نمیده که عمرش کیفیت یا عرض دلخواهشو داشته باشه.

یه سوال:به نظر شما یه کم عمر آدما زیادی کوتاه نیست؟

 امروز ظهرداشتم تربیت بدنی میخوندم،نمیدونم چم شد که گریم گرفت ؛مامانم هاج و واج نگام میکرد،بیچاره اونم گریش گرفت .هی میگفت: "چی شد؟کسی چیزی بهت گفت؟کسی زنگ زد؟اتفاقی افتاده؟مامانی چیزیش شده؟از بیمارستان زنگ زدن؟"-آخه مامان بزرگم 3/4روزه بیمارستان،براش دعا کنید-هی میگفتم نه،آخر داد زد گفت: "چته پس؟کسی اذیتت کرده بگو،دلت پیش کسی ؟عاشق شدی؟ بگو دیگه مادر من که 3هفتس هیچی نمیگم که خودت یه چیزی بگی؟!چی شده که این ریختی شدی؟4کیلو کی آخه تو 3هفته کم میکنه،مگه اینکه یه دردی داشته باشه،بگو مامان من دق کردم بس که فکرو خیال کردم".نمی دونستم چی بگم،آخه هیچ کدوم از اینایی که مامانم میگفت نبود،هیچکدوم،به خدا خودمم نمی دونم چمه؛فقط ته دلم برا یکی تنگ شده ،خیلی زیاد،اما نمی دونم کیه،یا چیه.خیلی وقتا پیش میومد که دلم میگرفت-می دونم که شمام گاهی بی دلیل اینجوری دلتنگ میشین،همه اینجوری هستن فک کنم-،چارشم یه ربع گریه بودو تا چند وقت آرامش؛اما واقعا نمی دونم چرا اینجوری شدم.ذهنمو زیرورو کردم که دلیلشو پیدا کنم اما هیچی نبودیعنی اوناییم که دیوونه شدن اولش همینجوری میشدن؟؟!

به نام تو ای مهربون ترین

دو یا سه سال پیش بود که یه وبلاگی با همین اسم و مشخصات درست کردم و شروع کردم به نوشتن،تازه وارد دانشگاه شده بودم و مثلا شده بودم دانشجوی ادبیات یه چند وقتی نوشتم ؛اما چی؟!یا شعرایی از شاعرایی که دوسشون داشتم یا اینم که یه سری حرفاوافکار خودمو که یه ذره جمو جورشون کرده بودمو به خیال خودم یه کم ادبی شده بودن اما اصلا اونجوری نوشتن به دلم نمیشست؛انگار اون وبلاگ برا من نبود؛نمی دونم چرا اونموقع فکر می کردم چون ادبیات می خونم باید حتما یا شعر بگم یا داستان بنویسم،خلاصه دیدم نه از من آبی گرم نمیشه درسته ادبیاتو خیلی دوس داشتم و  از خوندن شعر لذت می بردمو دوس داشتم همه ی جیکو بوک ادبیاتو بدونم ـ امابا این اوضاعی که برا ادبیات دانشگاهی درست کردن واز هرچیزی نصفه نصفه ریختن توش ،بعید میدونم  بتونم حتی یه شاخشم تمامو کمال بفهمم؛چه برسه کل ادبیاتو.فعلا که همه امیدم به ارشد ،میگم شاید یه فرجی بشه و برا این کلاف یه سری پیدا بشه که منم از این سردرگمی دربیام-اما خوب باید قبول میکردم که بی استعدادم میدونین فک کنم منظور قیصر امین پور تواین جمله من و امثال من بودیم( با شعر نگفتن بيشتر به عالم شعر خدمت ميکني)پس در وبلاگو بستم.اما الان یهو حس کردم دوس دارم دوباره بنویسم،اما این دفعه می خوام هرچی که تو ذهنمو دلم هست بنویسم ،بدون هیچ تغییری؛مثل الان